Hafta sonu çiçeklerimle uğraştım. Hepsini bi elden geçirip kimisini yeni saksılara aldım; kimisini budadım. (tabi herzaman aşırıya kaçarım) Baya güzel bir görünümleri oldu.
Çiçekleri çok severim.
Bakımını üstlendiğim bir çok çiçek var. Aslında bana göre çok. Bu çiçeklerden ençok menekşeler hoşuma gider. Menekşelerin bende yeri ayrıdır. Menekşeler en hassas çiçeklerdir. En aciz, en savunmasız...
Çiçeklerimin son hallerinden bir resim en kısa zamanda yayınlayacağım. Ama önce onlardan bahsetmek istedim.
Her sabah uyandığımda yanlarına gidiyor seyrediyorum onları. Onlarla hal diliyle bir şeyler payşalıyoruz. O bitkilerde en az bizim kadar canlı ve bizim kadar yaşıyorlar. Bence onlarda kendi aralarında konuşuyor dertleşiyorlar. Onlarında sevinçleri üzüntüleri var. Aslında çiçekler bir çok yönden bize benziyorlar. Bizim tüm iyi yönlerimiz onlarda var. O yüzdendir insanların çiçekleri sevmesi.
Şöyle bir düşündüğümde hayatı dolu dolu yaşama gayretimin bir tezahürü olarak, birçok işle uğraşmışım. Ve halada uğraşıyorum. Karşılık beklemeden yapılan tüm işlerin sonunda insanın tattığı huzur; apayrı bir huzur oluyor. Sanırım bu işin karşılığını Mevla veriyor. Hayatta yaptığınız tüm iyilikleri hiç bir karşılık beklemeden yapmayı bir deneyin. Tabi başarabilirseniz. Ben bazen başarıyorum ve içim engin bir huzurla doluyor. Ah keşke her işin sonunda mükafatı, gerçek ödüllendiriciden beklesek. Her yaptığımız işi sadece Onu hoşnut etmek için yapabilsek.
Hiç bir karşılık beklemeden baktığım ve benim su vermeme, benim ilgime ihtiyaç duyan bu aciz çiçekler; onlara verdiğim emeğin karşılığını gözlerim ve gönlümü doyurarak fazlasıyla ödüyorlar.
Arıların çiçekleri neden sevdiğini; onlara bakınca daha iyi anlıyor insan...
.jpg)
